Welkom op mijn blog, waar kunst, dierenwelzijn en duurzaamheid samenkomen. Ontdek verhalen, inspiratie en tips over mijn passie voor handgeschilderde kunst op oude meubels en de rol die dieren spelen in mijn werk. Leer hoe ik een deel van mijn opbrengst doneer en hoe ook jij een verschil kunt maken.
Mijn creatieve reis begint niet in een atelier, maar buiten, in de natuur. Tussen dieren die geen stem hebben. Ik deel graag mijn gedachten over hoe de natuur mijn kunst beïnvloedt en hoe we allemaal een rol kunnen spelen in het beschermen van onze planeet.
Als je hier bent, is de kans groot dat je net als ik gelooft dat kleine keuzes een groot verschil kunnen maken. Of je nu een kunstwerk in huis haalt, mijn verhaal volgt, of simpelweg bewuster naar de natuur en naar dieren kijkt - je bent welkom. Samen kunnen we creativiteit inzetten voor iets groters dan onszelf.
Mijn kunst is geen decoratie alleen. Het is een manier om verhalen te vertellen en dieren zichtbaar te maken. Door te werken met geüpcyclede meubels en items geef ik bestaande objecten een nieuw leven - net zoals ik hoop bij te dragen aan een toekomst waarin we zorgvuldiger omgaan met onze wereld.
Soms begint het met een hond die ergens in Europa alleen rondloopt. Een hond zonder veilig thuis, zonder zekerheid over de volgende maaltijd en soms met een verleden dat we liever niet willen kennen.
Sommige plekken hebben een verhaal dat veel verder terug gaat dan je op het eerste gezicht zou denken. Dierenpark De Oliemeulen in Tilburg is daar een prachtig voorbeeld van. Veel mensen kennen het park vanwege de reptielen, roofvogels, apen en andere bijzondere dieren die er leven. Maar achter dit dierenpark schuilt een rijke geschiedenis én een belangrijke rol in dierenwelzijn en educatie.
Als de schemering valt en de meeste mensen zich klaarmaken voor de avond, begint voor de egel juist een nieuwe dag. Deze kleine stekelige tuinvriend scharrelt dan door tuinen, parken en bermen op zoek naar voedsel, water en een veilige plek om te rusten. Hoewel veel mensen een egel vooral zien als een algemeen voorkomend dier, hebben egels het steeds moeilijker. Door verstedelijking, druk verkeer, opgeruimde tuinen en barrières zoals schuttingen en gaas wordt hun leefgebied steeds kleiner.
Wanneer we aan rouw denken, denken we vaak aan mensen. Aan het gemis van een geliefde, de leegte die achterblijft en de tijd die nodig is om verlies een plaats te geven. Maar steeds meer wetenschappelijk én talloze observaties uit de praktijk laten zien dat ook dieren op hun eigen manier omgaan met verlies en dood.
Sommige plekken op de wereld weten direct een bijzondere indruk achter te laten. Australië is voor mij zo´n plek. Al jarenlang heb ik een grote fascinatie voor de unieke dieren die nergens anders ter wereld voorkomen. Van koala´s en wombats tot Tasmaanse duivels en quolls; de Australische fauna is niet alleen bijzonder, maar ook kwetsbaar.
Soms kom je op een plek waar je direct voelt dat het niet alleen om dieren draait. Een plek waar rust hangt, waar verhalen leven en waar zowel mens als dier een tweede kans krijgt. Zo'n plek vonden wij tijdens ons bezoek aan Stichting De Ezelshoeve in Baarle-Nassau.
Op 2 mei brachten Chantal en ik een bezoek aan Stichting AAP. Een plek die al langer bijzonder voelde, maar die na deze dag nog veel meer betekenis heeft gekregen. Soms heb je van die ervaringen die je niet alleen ziet, maar echt voelt. Dit was er zo één.
Vlinders zijn iconische insecten: kleurig, fragiel en vaak overal te zien in het voorjaar en de zomer. Maar ze zijn ook belangrijke schakels in ecosystemen: als bestuivers, als voedsel voor andere dieren en als indicatoren van gezonde natuur.
Werken bij de dierenambulance: waar geen dag hetzelfde is
Met hun lange nekken die boven de accacia´s uitsteken en hun rustige, bijna statige uitstraling, behoren giraffen tot de meest herkenbare dieren ter wereld. Ze worden vaak gezien als het symbool van de Afrikaanse savanne. Toch is er achter dit vertrouwde beeld een zorgwekkende realiteit schuilgegaan:
Wie is de olifant? De wetenschappelijke achtergrond
Er was een tijd dat mijn werk vrijwel uitsluitend in zwart-wit was. Niet uit gebrek aan liefde voor kleur, maar uit een diepgewortelde angst: de verkeerde tint kiezen, een kleur mengen die niet klopt...wat als ik alles verpest? Mijn achtergrond als laboratorium analist liet me nooit los - precisie was heilig, elk lijntje, elke schaduw moest perfect zijn. Fouten durfde ik niet te maken, kritiek was iets om te vrezen. Alles moest in één keer goed zijn.
Een tevreden klant