Er was een tijd dat mijn werk vrijwel uitsluitend in zwart-wit was. Niet uit gebrek aan liefde voor kleur, maar uit een diepgewortelde angst: de verkeerde tint kiezen, een kleur mengen die niet klopt...wat als ik alles verpest? Mijn achtergrond als laboratorium analist liet me nooit los - precisie was heilig, elk lijntje, elke schaduw moest perfect zijn. Fouten durfde ik niet te maken, kritiek was iets om te vrezen. Alles moest in één keer goed zijn.
Langzaam ontdekte ik dat kunst juist gaat over durven, over experimenteren en het vinden van je eigen stem. Ik leerde mijn kleuren zelf te mengen - primair magenta, primair cyaan, primair geel - en soms smokkelen met zwart of wit om mijn ideeën kracht bij te zetten. Ik begon voorzichtig, buiten mijn comfortzone, met soft pastels. Vroeger wilde ik schone handen houden, maar nu durf ik zelfs hele achtergronden met mijn handen te schilderen, en laat ik het imperfecte, het onverwachte, een plek krijgen.
Wat ooit begon als een angstige zoektocht naar perfectie, is nu een reis vol kleur, vrijheid en expressie. Het leren loslaten, fouten maken en vertrouwen op mijn intuïtie heeft mijn kunst en mezelf verrijkt. Mijn werk vertelt nu een verhaal dat niet perfect hoeft te zijn, maar wel puur, eerlijk en levendig.
Boodschap: durf buiten je comfortzone te treden, meng je eigen kleuren, en geef jezelf de vrijheid om te experimenteren - daar ontstaat ware creativiteit. En dank dat ik mijzelf heb mogen ontdekken bij Studio Xplo.
Durven kijken, durven tekenen: Van mensen op TV tot dieren in mijn hart
Heel lang al droomde ik ervan om portretten te tekenen. Maar ondanks meerdere pogingen, angst hield me tegen: wat als het niet leek? Wat als de lijnen verkeerd liepen, de uitdrukking niet klopte? Totdat Jofke (Studio Xplo) me een kleine uitdaging gaf: probeer eens portretten te maken van mensen op TV, van bewegende beelden. Plotseling was het oké om te experimenteren binnen mijn eigen veilige omgeving - mijn favoriete programma Bondi Vet werd mijn oefenplek.
De eerste resultaten? Zeker niet perfect. Maar juist in die imperfectie ontdekte ik hoe je écht leert kijken:
hoe lijnen lopen, hoe beweging en uitdrukkingen op een papier werken, hoe schaduwen diepte geven. En opnieuw ontdekte ik het plezier van kleur - huidskleur mengen met soft pastels, van zwart-wit naar nuance en warmte.
Toch merkte ik al snel dat mijn hart steeds terugkeert naar dieren. Mijn grootste passie blijft hen vastleggen - hun karakter, hun energie, hun ogen.
Vandaag de dag combineer ik beide: portretten van mens én dier, waarbij ik de emotie en verbinding tussen hen voel en probeer te vangen.
Boodschap: durf nieuwe dingen uit te proberen, leer kijken en ontdekken, en volg altijd de passie die je hart sneller laat kloppen - soms leidt dat tot onverwachte, mooie combinaties.
Reactie plaatsen
Reacties