Werken bij de dierenambulance: waar geen dag hetzelfde is
Werken bij de dierenambulance betekent dat je nooit precies weet wat je te wachten staat. De telefoon kan gaan voor een écht spoedgeval, maar net zo goed voor een situatie waarbij je vooral even moet uitleggen hoe de natuur werkt.
En soms... is het gewoon een oud t-shirt.
Een ´adelaar` in de woonwijk
Op een ochtend belt een man, hoorbaar in paniek.
´Er zit een adelaar een duif aan te vallen voor mijn deur!`
Een adelaar. In een woonwijk. Dat klinkt spectaculair.
Hij vraagt wat hij moet doen. Ik leg voorzichtig uit dat hij waarschijnlijk weinig kan doen. Je wint het namelijk niet van een roofvogel. Bovendien - hoe ongemakkelijk het er ook uit ziet - dit is natuur. Roofdieren jagen. Dat hoort erbij.
Het blijft even stil.
´Dan haal ik de kinderen maar naar binnen`, zegt hij uiteindelijk. ´Want het ziet er akelig uit.`
Tien minuten later gaat de telefoon opnieuw.
De duif is ontsnapt. En zit nu... in zijn gang.
Dus wij stappen alsnog in de wagen.
Ter plaatse wijst de man ons plechtig de ´dader` aan. Geen adelaar, maar een valkje. Een stuk kleiner, maar minstens zo efficiënt.
De duif blijkt een flinke wond op de rug te hebben. Gelukkig zijn duiven taaie rakkers. Met wat zorg maken ze vaak nog een goede kans.
En zo veranderde een dramatische roofvogelmelding in een gewonde duif in de hal - welkom bij de dierenambulance.
´Er loopt een ree in het bos`
Soms krijg je telefoontjes waarbij je even moet schakelen.
´Er loopt een ree in het bos.`
Mijn eerste vraag: ´Is het dier gewond?`
´Nee hoor, ziet er gezond uit.`
Even stilte.
Ik leg uit dat het eigenlijk heel normaal is dat er een ree in het bos loopt. Dat is namelijk...zijn natuurlijke leefomgeving.
De beller nuanceert:
´Ja maar het is een hondenlosloopgebied.`
Ah.
Ik geef aan dat het ree misschien niet de meest strategische keuze heeft gemaakt qua locatie, maar dat het nog steeds zijn leefgebied is. We kunnen moeilijk een ree sommeren het bos te verlaten omdat er honden wandelen. Misschien is het wel handig, om in dit geval de hond aan de lijn te houden?
Dit soort gesprekken zijn mooi. Ze laten zien hoe dichtbij natuur soms komt - en hoe we als mens moeten leren dat we niet altijd overal regie over hebben.
De dode kat bij het ziekenhuis
Dan zijn er de meldingen waarbij je je mentaal voorbereidt op iets verdrietigs.
Een zwarte kat, dood, midden op de rijbaan bij het ziekenhuis in Tilburg. Dat is nooit fijn, en we gaan deze altijd ophalen, want wie weet is hij gechipt en kunnen we de eigenaar laten weten wat er met hun geliefde huisdier is gebeurt.
We rijden erheen. Vanuit de verte lijkt er inderdaad iets zwarts op de weg te liggen. Ook wij denken: ja, dat is ´m.
Tot we dichterbij komen.
Het is...een oud zwart t-shirt.
Geen snorharen. Geen staart. Gewoon katoen.
De opluchting is groot - en we kunnen er gelukkig om lachen. Maar het zegt ook iets over hoe snel ons brein een silhouet invult.
´Een uil met een lange snavel`
Een andere klassieker: de dieridentificatie op afstand.
´Ik heb een gewonde vogel gevonden.`
´Wat voor vogel?`
´Een uil...met een lange snavel.`
Intressant.
Bij aankomst blijkt het geen uil te zijn, maar een snip.
Een prachtige steltloper met - inderdaad - een lange snavel. Maar beslist geen uil.
En dat is helemaal niet gek. In stressmomenten zien mensen vooral: groot, veren, snavel. De rest vult het brein in.
Het blijft bijzonder hoe vaak we niet alleen dieren helpen, maar ook even een mini-biologieles geven.
De ´hond` langs de Ringbaan
Op een dag kregen we meerdere telefoontjes over iets groots langs de Ringbaan in Tilburg.
´Volgens mij ligt er een dode of gewonde hond.` zei iemand.
´Het is in ieder geval zo groot als een hond. En hij heeft een lange staart.`
De beller kan niet stoppen, want moet naar zijn werk. Maar het klinkt serieus. Dus wij rijden er heen.
Op de aangegeven plek: niets.
We zoeken verder. Er ligt veel bosgebied langs de weg, dus misschien heeft het dier zich nog de struiken in kunnen slepen. We lopen de bosrand af, speuren tussen takken en bladeren. Geen spoor. Geen dier. Helemaal niets.
Dat knaagt toch een beetje. Je wilt zeker weten dat er niet ergens een gewond dier ligt te lijden.
Een paar uur later gaat de telefoon opnieuw.
Een wandelaar. Dezelfde omgeving.
´Er ligt hier een dode vos.`
En dan valt alles op zijn plek.
De hond was geen hond.
De grote lange staart was precies wat het moest zijn.
Wat mensen in een flits langs de weg hadden gezien als een (gelukkig zeldzame) tragedie met een huishond, bleek een vos te zijn.
Het laat zien hoe snel ons brein invult wat het denkt te zien. Groot dier + lange staart + langs de weg = hond. Zeker in een stedelijke omgeving verwacht je geen vos. Maar de natuur is soms dichterbij dan we denken.
En zo leert de dierenambulance ons niet alleen over dieren...maar ook over hoe wij als mensen kijken.
De reiger en de vliegende veiligheidsbril
En dan heb je nog de acties die eindigen als een slapstick.
We krijgen een melding van een reiger met een gebroken vleugel in een weiland. Ter plaatse zien we hem zitten, midden in het gras. De vleugel hangt inderdaad in een onnatuurlijke hoek.
We benaderen hem voorzichtig.
Wat veel mensen niet weten: een reiger die niet kan vliegen, kan verrassend hard rennen.
En ja hoor - hij sprint tussen het struikgewas.
Wij erachteraan. Voorzichtig, om het dier niet extra te belasten. Takken breken, manoeuvreren, concentreren.
Uiteindelijk krijgen we hem klem tussen de struiken.
Op het moment dat ik hem veilig wil fixeren, haalt hij uit richting mijn gezicht. Zijn snavel grijpt mijn veiligheidsbril vast.
En daar gaat mijn bril.
Met een perfecte boog het weiland in.
Als een scène uit een ouderwetse slapstickfilm.
Gelukkig houden we de reiger veilig onder controle, vinden we mijn bril terug, en kunnen we er later smakelijk
om lachen. En ja - dit is precies waarom we een veilighedsbril dragen bij het ophalen van deze vogels.
Tussen natuur en mens
Werken bij de dierenambulance betekent continu schakelen tussen mens en dier. Tussen emotie en ecologie. Tussen paniek en relativering.
Soms moeten we uitleggen dat een roofvogel gewoon doet wat hij moet doen.
Soms dat een ree in een bos geen noodgeval is.
Soms dat een t-shirt geen kat is.
Soms dat een dier met een lange staart ook gewoon een vos kan zijn.
En soms leren we zelf weer hoe indrukwekkend sterk - en eigenwijs - wilde dieren zijn.
Elke melding vertelt iets over onze relatie met de natuur. Over hoe dichtbij ze eigenlijk is. En hoe we soms even moeten wennen aan het idee dat wij niet altijd de hoofdrol spelen.
Maar één ding is zeker: vervelen doen we ons nooit.
Reactie plaatsen
Reacties