Sommige dingen zitten al in je, nog vóórdat je zelf doorhebt wat ze betekenen.
Mijn biologische vader kon prachtig tekenen. Hij ontwierp glas-in-lood en gebrandschilderde ramen - werken waarin licht, kleur en vakmanschap samenkwamen. Als kind zat ik naast hem, gefascineerd door het proces. Potlood in mijn hand, papier voor me, en soms mocht ik helpen bij het proces met glas. Hij leerde me kijken. Geduld hebben. Vorm zien. Dat tekenen iets is wat je doet, maar ook iets was je bent.
Toch verdween het tekenen langzaam naar de achtergrond. Het leven nam andere routes. Ik speelde klassieke muziek op elektronisch orgel aan de muziekschool in Breda, danste op hoog niveau, studeerde en ging daarna werken. Alles was waardevol, alles vroeg aandacht. En tekenen? Dat kwam er eigenlijk niet meer van.
Tot het leven me stilzette.
Terug naar het begin
Ongeveer vijftien jaar geleden belandde ik in een zware depressie. Een periode waarin het leven zijn kleur verloor, en ik zelf ook. Na jaren van pesterijen, vanaf mijn jonge kinderjaren, bedreigingen, zelfs met de dood, wist ik op een gegeven moment niet meer hoe verder te gaan. Via die weg kwam ik bij een psychologe terecht, die me onder andere het advies gaf om mijn gevoelens beeldend of schrijvend te verwerken.
Dat was het moment waarop ik het tekenen weer oppakte. Niet als prestatie. Niet met een doel. Maar als noodzaak.
Ik begon met een online cursus, inclusief theorie kunst- en cultuurgeschiedenis. Later volgde daarop ook nog een cursus wereldgodsdiensten. Online, omdat ik dacht dat een opleiding aan een atelier onmogelijk te combineren was met mijn werk als klinisch chemisch en hematologisch analist, met onregelmatige diensten in het ziekenhuis.
Maar kunst had inmiddels weer een plek in mij gevonden. En die liet zich niet meer wegdenken.
De stap naar het atelier
Uiteindelijk trok ik toch de stoute schoenen aan en kwam ik terecht bij Studio Xplo, toen nog aan de St.Annastraat in Tilburg. In overleg met kunstenares en docent Jofke van Loon, bleek het combineren met mijn diensten helemaal niet zo onhaalbaar als ik had gedacht.
Dat moment veranderde veel.
Ik teken nu al 13 á 14 jaar met plezier aan Studio Xplo. Niet alleen door het werken zelf, maar ook door het contact met andere mensen. Door samen te zijn in een ruimte waar creativiteit mag bestaan zonder oordeel. Bij Studio Xplo heb ik mijn technieken ontwikkeld tot wat ze nu zijn - door te experimenteren, te proberen, te falen en opnieuw te beginnen.
Mijn manier van werken
Mijn favoriete materialen zijn soft pastels en acrylverf. Ik hou van hun kracht, hun directheid, hun mogelijkheid om zowel subtiel als intens te zijn. Daarnaast werk ik graag met de gewassen inkt-techniek en - heel klassiek - gewoon met potlood. Omdat soms niets sterker is dan eenvoud.
Voor mij is kunst geen eindresultaat. Het is een proces. Een manier om te verwerken, te verbinden, te begrijpen. Het is waar wetenschap, gevoel, verleden en heden samenkomen.
Daarom maak ik kunst
Ik maak kunst omdat het mij terugbracht naar mezelf.
Omdat het me hielp te blijven leven, toen dat niet vanzelfsprekend was.
Omdat tekenen ooit begon aan een keukentafel, naast mijn vader.
En omdat het nu een plek is geworden waar alles samenkomt wat mij vormt.
Kunst is voor mij geen luxe.
Het is noodzaak.
En een manier om te blijven kijken - naar de wereld én naar mezelf.
Fotocredits
- Foto´s van het werken aan de Koalatafel: Manon Marsilje, gebruikt voor Instagram
- Professionele brandingshoot: Shiff foto´s
Reactie plaatsen
Reacties